Veel mensen stellen mij de vraag waarom ik in hemelsnaam zoveel doe om Brett vrij te krijgen. Het is een vraag die ik niet in een paar woorden kan beantwoorden.  

Tijdens onze briefwisseling heb ik Brett leren kennen als een lieve, warme man die zijn best doet om positief te blijven en nog steeds een geweldig gevoel voor humor heeft. Hij is net als iedereen een mens met gevoel, hoop en dromen.

 

Op het begin schreven we elkaar eens in de 2 weken. Nu schrijven we elkaar ongeveer 3 keer per week. Daardoor hebben we een intensief contact opgebouwd. We praten over van alles. Niet alleen over zijn zaak, maar ook over de dingen die ons bezig houden in het dagelijkse leven, gebeurtenissen in ons leven, over de moeilijke dingen, maar ook over de leuke dingen in het leven. We lachen samen ook heel wat af.

Op zijn verjaardag heb ik 2 uur met hem gesproken. We hebben serieuse gesprekken gehad en wederom ook weer veel gelachen samen. Het heeft ons beiden erg veel goed gedaan om elkaars stem te horen en met elkaar te praten. Wat was begonnen als een leuke briefwisseling is uitgegroeid tot een hechte vriendschap.

Ik heb hem inmiddels ook bezocht in September en ga in December voor 3 weken weer terug om hem te zien. Ik verblijf dan weer bij zijn familie, die ik ook als fantastische mensen heb leren kennen.

 

Toen we ongeveer een maand met elkaar schreven, heb ik zijn zaak bestudeerd. En hoe meer ik me er in verdiepte, des te meer ik ging geloven dat hij onschuldig was. Inmiddels heb ik het volledige script van zijn rechtzaak ontvangen van maar liefst 2200 pagina’s en zal ook binnenkort alle documenten betreffende zijn zaak ontvangen.  Nu geloof ik niet alleen dat hij onschuldig is,  ik weet dat hij onschuldig is.

 

Mijn hart breekt bij de gedachte dat hij al 10 jaar vast zit in de dodencel, een cel van nog geen 5 bij 7 meter met alleen een bed, een wastafel, toilet en een klein tafeltje. Brett zit 20 uur per dag op cel. Dag in dag uit dezelfde routine, met als enig vooruitzicht weer zo’n dag en uiteindelijk de dood. Hij mag een uurtje per dag even luchten. Het is voor hem een uitje als hij bezoek krijgt of een telefoontje ontvangt, want dan is hij wat langer uit zijn cel. Hij verdient 18 dollar per maand, doordat hij rechtsdocumenten uit typt voor andere gevangenen. Omdat hij  een rechtenstudie heeft gevolgd tijdens zijn verblijf in de dodencel, verdient hij 2 dollar meer dan de gemiddelde gevangene in de dodencel. Van dit geld kan hij spullen kopen in de gevangeniswinkel. Hij krijgt alleen eten in de gevangenis, overige dingen zoals tandpasta, shampoo, kleren en schrijfbenodigdheden moet hij zelf betalen. Alleen een tube tandpasta kost al zo’n 2 dollar.

 

Brett heeft helaas ook problemen met zijn gezondheid gekregen. Zijn bloeddruk bleek veel te hoog en daardoor is ook gebleken dat zijn hartslag veel te laag is.  De medische zorg in de dodencel laat veel te wensen over. Nadat de gevangenisdokter hem in eerste instantie medicijnen gaf die zijn hartslag alleen nog maar meer verlaagde, heeft hij nu andere medicijnen gekregen. Hij heeft 24 uur aan de ecg monitor gelegen en de uitslag daarvan is naar het ziekenhuis in Columbus gestuurd. Daarop is besloten dat Brett naar het ziekenhuis moet voor verder onderzoek. Tot op heden is dit nog niet gebeurd, terwijl we na zijn eerste klachten al weer 4 weken verder zijn.

 

Om onder deze omstandigheden te moeten leven, is onmenselijk. Om onder deze omstandigheden te moeten leven, terwijl je onschuldig bent is onacceptabel!

 

Brett heeft een belangrijke plek in mijn hart genomen en is een dierbare vriend. Als er niet wordt ingegrepen, zal Brett sterven voor iets wat hij niet heeft gedaan. Dus ik kan niet anders dan vechten voor zijn leven.

 

 

Nadin Simbula